Kategori: Yazılarım
2019/ İstanbul – Her Şey Yolunda
Son zamanlarda arkadaşlarımla muhabbetini çok yaptığımız bir konu var: “Yara” Yara nedir, kendisine nasıl yaklaşmak gerekir, nasıl iyileştirilir vs. Diyorum ki onlara şöyle yukarıdan yukarıdan “İyileşmek istiyorsan evvela yaranı kabul edeceksin. Seveceksin onu, sevgi yaradan daha derindir. Temizleyeceksin her sabah, küçülmesini seyredeceksin, gülümseyeceksin ona. Sonra Sevgili Kalben’in de dediği gibi ‘büyütmeyeceksin’ yaranı.” İnsana bir kendisi…
2016/ Costa Nova- Deniz ile Konuşmak
2016/ Costa Nova Şimdi size bu fotoğrafın öyküsünü anlatayım. Costa Nova’ya varıp renkli evlerinin büyüsünden kurtulduktan sonra ne yapacağımı bilemeden bir yokuş tırmanmaya başladım. Sürprizlere açıktım. Hayatın kuralı: Neye açarsan kendini o gelir. Sürprizin alası oldu, yokuşun başından az ilerideki okyanusu ve harika plajı gördüm, başladım koşmaya çölde su bulmuş gibi! Tahta geçitlerle gezmeyi kolaylaştırdıkları…
2016/ Barselona- Güzel Şeyleri Tüketme
2016/ Barselona Dün akşam hostele gelip çoraplarımı çıkardığımda karşılaştığım manzara korkunçtu. Tek ayağım kanlar içindeydi. Tırnağım kırılmış, hiç hissetmedim. Ayağımın üzerine bastıkça canımın acımasını yorgunluğuma verirken bir de fark ettim ki iki ayağımın da altları öbek öbek su toplamış. Hiç incelememişim günlerdir. Tüm bunları görünce önce bi “Hiiiihhhh” kopardım, sonra da kahkaha atmaya başladım. Yok,…
2016/ Coimbra- Gitmek
2016/ Coimbra Daha önce de gitmeyi istediğim zamanlar oldu. Ne yordu sahi bu kadar? Ne kırdı da duramaz olduk acımızdan? Günler, haftalar, aylar, bunaltılar ve buhranlar. Uykusuz geceler ve battaniye altı sabahlar… Insan kendisine rağmen uyanıyor bazen. Daha önce de gitmeyi istediğim zamanlar oldu, ama hiç bu kadar ihtiyacım olmuş muydu bilmiyorum. Şimdi sorsan gezecek…
2017/ İstanbul- Dünyaya Ayak Uydurmak vs Yeni Bir Dünya Yaratmak
2017/ İstanbul Dış kapının önünde ev terlikleri olurdu, oradan anlardım gittiklerini. Eğer evde yoklarsa her sabah pazar kahvaltısı tadında olurdu kahvaltılarım. Açardım bir müzik ve doğramaya başlardım soğanı, biberi. Onlar iyice kavrulunca üzerlerine peynir atardım ve yumurta kırardım. Karabiber de ekledin mi benim için bir ziyafet olurdu. Evdelerse bu pek mümkün olmazdı. Çünkü hem müzik…
2017/ Coimbra- Gül Güzeli
2017/ Coimbra Bayım, Siz bu satırları okumamış iken yüreğimden, ben çok uzaklardaydım, siz okuyorken yine o uzak diyarların birinde sizin sohbetinizi ediyor olacağım. Siz bayım, derinliklerin o cezbedici yanı, kışın ortasında yaz ayları, büyük lafların edilmiş halisiniz. Siz, kızarmış ekmek kokusu, ekmek kızartma makinesinin çıkardığı tık sesisiniz. Bilirsiniz. Siz, siz o gece konuşmuş olsaydınız benimle,…
2018/ Didim- Hep Çocuk Kal
2018/ Didim Deniz kenarında küçücük bir erkek çocuğu. Yetişkinlerin yosunlu kayalara basıp düşmemek için girmeyi tercih etmediği sahil kenarından, yanda tutunmak için inşa edilen demirlere tutunmadan, biz yetişkinlerin girmeden önce yarım saat tereddütle seyrettiği buz gibi sulara bir anda dalıyor. İpini koparmış dalgalar onu oradan oraya savururken bir an düzelip kumsaldan onu izleyen ebeveynlerine baş…
2016/ İstanbul- İstediğin Her Şeyi Yapabilirsin Çocuk
2016/ İstanbul Bugün metroda bir baba-oğulun yanına oturdum. Daha otururken adamın haşin davranışları dikkatimi çektiğinden merakım uyandı ve dinlemeye başladım. Adam taş çatlasın 13-14 yaşlarındaki oğluna bağırıyordu. “Sen yüreksizsin!” diyordu birleştirdiği parmak uçlarını çocuğun kalbine kalbine vururken, “Sende bu yok bu! Sen beceriksizsin, dedim sana, geçen sene de yapamadın bu sene de yapamayacağını söyledim sana…
Napoli’de Telefonunu Hırsızın Elinden Alan Çılgın Türk Kadını
2017/ Napoli Benim o. Ben yaptım. Evet asddfg. Toplaşın anlatıyorum. Normalde huyum değildir, bi yere gitmeden o yerle alakalı herhangi bir blog vs okumam. Önyargı oluşmasın, kendim keşfedeyim isterim. Roma’dan Napoli’ye geçerken hem zamanım hem de internetim vardı, dedim bi bakayım neymiş bu Napoli dedikleri. Aman efendim şöyle tehlikeli, aman efendim böyle dikkat edin, hiç…
2017/ Berlin- Yol
2017/ Berlin … Öyle demişti. Yani seyrek seyrek aklımda kelimeler. Bazen biri uçuşup gönül telime konuyor ve titreyip durup dalıyorum uzaklara. Uzaklar demişken, acıklı bir kelime gibi değil mi? Galiba öyle. Gitmeyi çağrıştırıyor insana. Gitmek kötü bir şey mi? Gitmek mi zor desen kalmak mı, ben gitmek derim. Gidince de bitmiyor ki. Git git bitmiyor.…
2017/ İstanbul- Kalbine İyi Bak
2017/ İstanbul Bu yıl hayat kulağımdan çeke çeke bana bir şeyleri gösteriyor. Al diyor, bak, dünya üzerinde daha yaşayacağın göreceğin neler var fark et. Önce koca bir dünyanın üzerinde yaşadığını fark edeceksin. Bir kıtanın üzerinde sırt çantanla dolanırken dünya git gide küçülecek, sen o sırt çantasının altında küçüleceksin. Git gide güçlendiğini hissederken bir yanın, diğer…
2017/ İstanbul – Uzakları Düşlüyorum
2017/ İstanbul Aslında bu aralar hayat bana ne sunarsa onu yaşıyorum. Güzel bir müzik sunarsa onu dinliyor, güzel bir kitap sunarsa onu okuyor, ağla diyorsa ağlıyor ve şimdi ışığını saç diye talimat veriyorsa varımı yoğumu ortaya koyuyorum. Uzakları düşlüyorum. Bunu ne zaman öğrendim ben de bilmiyorum. Kontrol delisi ben ne zaman saldım hayatımı bu kadar?…
2017/ Coimbra- Her şey Mümkün
Her şey mümkün. Karanlıktan aydınlığa çıkmak, bittiği yerden başlamak, küllerinden doğmak mümkün. Yeniden mutlu olmak, yeniden ayağa kalkmak, Güneşli bi havada her şeyi yeniden sevmek mümkün. Yitip giden bi aşk için ağlamak ve affetmek ve barışmak ve öfke duymak mümkün. Bir dostunun sırtını sıvazlamak veyahut bıçaklamak mümkün. Özlemek, özlenmek ve unutmak hatta umursamamak mümkün. Yanmak,…
2017/ Paris- Kız Başıma!
2017/ Paris Biz insan türüne mensup kızlar ve oğullar zaman zaman artık baş edemeyecekmişiz gibi hissederiz. Yalan da değildir, gücümüz kalmamıştır. Umudumuz yitip gitmiş, hayallerimiz yıkılmıştır. O hoppada zıppada heyecanımızdan eser kalmamıştır. 7 kere düşüp 8. kez kalkmak zorunda kalmak yormuştur artık bizi. Bir de isyan bayrağını çektik mi haydiyinn iflah olmayız artık! Sonra -işte…
2017/ İstanbul – 25 Yaş Sancıları
2017/ İstanbul Yeni insanlarla tanışmak, uzun uzadıya anlatmak, uzun uzadıya dinlemek, canciğer kuzu sarma olmak, kalabalıklara karışmak yoruyor beni şu ara. Dün yine tartışıyoruz kasımda 25 mi oluyorum, dolu dolu mu 25 diye. Henüz 26 yaşında olmak için küçüğüm. Henüz evde kalmak için, arkadaşlarımın çocuklarının Şebnem teyzesi olmak için küçüğüm, henüz stilettoları ile başarılı bir…
2018/ İstanbul- Benim Hikayem
Hikayemi bilmiyorsunuz. Minik bi su damlasıyım güneşe direnen. Bana yağmurlar gerek kurumuş yapraklarda… Ah bilmezsiniz yaşamak ne demek! Ben ki küçücük bir ayrıntıyım Ne toz bulutu ne çakıl taşı Bir ışık süzmesinin içinde öylesine hayretler içerisinde. Ben ki kocamanım. Keza sığamadım bi türlü, sığınamadım.
2017/ Kocaeli- Mezuniyete İnanmıyorum
2017/ Kocaeli Üniversitesi 1999 yılında Resneli Niyazi Bey İlköğretim Okulu’nda başladı öğrenim hayatım. 2007 yılında Kurtuluş Lisesi ile devam etti. Hep okulu, öğretmenleri ve dersleriyle arası iyi bir öğrenci oldum. Bu durumun tam olarak ne zaman son bulduğunu biliyorum. Öğretmen olmak için şu malum üniversite sınavlarını kazanmaya çalışırken.İlk o zaman sistemin çarklarında bir diş olduğumu…
2017/ İstanbul- Kaldırımda Bir Çiçek
Kaldırımda bir çiçek. Üzerine belki defalarca basılıp geçilmiş ama güzelliğinden, zarifliğinden hiçbir şey kaybetmemiş. Hemen aklıma bir iki gün önce mail kutuma düşen bir pasaj geliyor: “Kısacık ömrümüzde biraz huzur istiyorsak, evvela her şey karşılıklı olacak. Ne birilerinin canını yakacaksınız ne de birilerinin canınızı yakmasına müsaade edeceksiniz. Boris Vian, ‘Çiçekçi dükkânlarının hiç demir kepenkleri olmaz.…
2017/ İstanbul- Karşındaki Manzarada Senden Ne Var?
Ben bu fotoğrafa ne zaman baksam ağlayasım gelir. Her şeye ağlayan yaşlı kadınlardan biri olacağımı şimdiden görebiliyorum, ama aslında bu fotoğrafa baktığımda gözlerimin dolma sebebi yılların geçtiği düşüncesi değil, fotoğraftaki duruşum. Neden bu kadar ezik durduğumu biliyorum, neden gülmediğimi biliyorum. Fotoğrafın çekildiği günden bir an’ı dün gibi hatırlıyorum: Apartmanda anneme neden bana kuzenimin tişörtünü giydirdiklerini sordum.…
Teşekkür Ederim!
2016/ Coimbra Dün gece bir kadın yüzünü gökyüzüne çevirdi.Büyümekteydi dolunay, aylardan kasım idi.Uzun uzun baktı, cümleler geçiyordu aklından ama o aralarından bir tanesini seçti.“Teşekkür ederim!”Teşekkür ederim sanaVerdiğin her zorluğa direnme kuvvetine,Verdiğin güzelliklerin farkına varma yeteneğine,Ruhuna, kalbine dokunabildiğim insanların beni güçlü kılan sözlerine,Duymadığım, görmediğim kötülüklerin benden uzak seyrine,Beni bana döndüren yaşattığın her şeye,Ve çevremi kuşatan bu…