2000’li yılların başı, soğuk bir Eylül akşamı… Ertesi gün okullar açılacak. Annemin bir elinden ben, bir elinden kardeşim tutuyor, Osmanbey’i turluyoruz boylu boyunca okulda giyinmelik kışlık ayakkabı almak için.
Çocuğuz fakat annemizin cebinde fazla para olmadığını biliyoruz. Hangi mağazaya girsek elimiz boş çıkıyoruz. Saat git gide ilerliyor, gidilmedik mağaza sayısı azalıyor.
Sıradaki mağazada tonton bir amca tabureye oturtup ayakkabı denettiriyor bize. Annem o sırada ayakkabıların fiyatlarını soruyor, duyunca fiyatı “Yok yok sağ olun, hiç denemesinler, benim yanımda şu anda o kadar yok” diyor. O saate kadar kimsenin sormadığını soruyor o amca “Ne kadarın var?” Annem cüzdanını açtığı sırada sadece 20 lirası olduğunu görüp “Çocuklar istediğini alsın, o para da okul harçlıkları olsun” diyor. Olmaz olur olmaz olur derken elimizde birer çift ayakkabı ile eve dönüyoruz.
Henüz 8-9 yaşlarında olmama rağmen hikayenin her anı dün yaşanmış gibi aklımda. Çünkü bazı hikayeler sizi siz yapar. Bazı anlar damarlarınızın içine sızar. Ben sanıyorum birine koşulsuz şartsız yardım etmeyi “Papi Amca”dan öğrendim. Çünkü ne zaman birine dokunacak olsam onun bizim için yaptıkları yüreklendirir beni.
Bugün annemle Beşiktaş’tan otobüse bindik. Osmanbey’de bir amca otobüse bindi, ona yer vermek için kalktım. “Zahmet etme kızım” dedi, “Hiç zahmet olmaz, buyrun lütfen” dedim. Annem tanıdı, “Siz Papi’nin sahibisiniz değil mi?” dedi, amca evet deyince film şeridi gibi geçti o gün gözlerimin önünden. Gözyaşlarıma hakim olamadım, ona o günü ve bende nasıl bir iz bıraktığını anlattım. Oldukça mütevazı bir şekilde dinledi beni, sanki tüm yaşamını böyle biri olmak üzerine kurmuş ve başarmış biri gibi… Elini öptüm, dua ettim ve duasını aldım. Çocuk kalbimle onun gerçek bir insan değil, Allah’ın karşımıza çıkardığı bir melek, bir hızır olduğunu düşünmüştüm. Şimdi kanıyla canıyla karşımdaydı hayata ve insanlara dair umudumu tazeleyerek, birbirimize görünmez iplerle bağlı olduğumuzu ve evrenin müthiş dönüşümünü, senaryonun ne kadar kusursuz yazıldığını hatırlatarak…
Yolunuz düşerse Osmanbey’deki Papi Ayakkabı’ya uğrayın ve bir çocuk için ayakkabı satın alın Papi Amcalar hep var olsun diye…
Bir yanıt yazın