2017/ Paris
Biz insan türüne mensup kızlar ve oğullar zaman zaman artık baş edemeyecekmişiz gibi hissederiz. Yalan da değildir, gücümüz kalmamıştır. Umudumuz yitip gitmiş, hayallerimiz yıkılmıştır. O hoppada zıppada heyecanımızdan eser kalmamıştır. 7 kere düşüp 8. kez kalkmak zorunda kalmak yormuştur artık bizi. Bir de isyan bayrağını çektik mi haydiyinn iflah olmayız artık!
Sonra -işte sonrası önemli- bu zamana kadar yaptıklarımız gelir aklımıza. Neleri atlattık? (Değinmeden geçemeyeceğim, her bu muhabbet açıldığında Deniz “Amann Şebo biz neleri atlatamadık bunu mu atlatacağız” der :D)
Neler neler ve nelerle başa çıktık, hangi engelleri, dikenli yolları aştık bilirsiniz mi?
Bu fotoğraf benim “Hey gidii…” dediğim günlerden. Kendisi bugün bana bir kere daha haykırdı: “Sen neler neler yaptın kızım, aha boyun kadar sırt çantanla dört bir yanda dolandın durdun da e arada yoruldun tabii, gücün bitti, oturdun kaldın böyle ama sonra tekrar kalktın su toplamış ayaklarının üstünde!”
Arada birilerin, bir şeylerin böyle dile gelmesi iyi oluyor.
Hal böyle olunca ben de bu fotoğrafın adını Özlem Tekin’in de dediği gibi:
“Dağları deldim tek başına
Çölleri aştım bir tek ben
Erleri yendim kız başıma
Sende yıkılmam!” koyuyorum.
Hadi bakalım, devam!
Bir yanıt yazın