2016/ Costa Nova
Şimdi size bu fotoğrafın öyküsünü anlatayım.
Costa Nova’ya varıp renkli evlerinin büyüsünden kurtulduktan sonra ne yapacağımı bilemeden bir yokuş tırmanmaya başladım. Sürprizlere açıktım. Hayatın kuralı: Neye açarsan kendini o gelir.
Sürprizin alası oldu, yokuşun başından az ilerideki okyanusu ve harika plajı gördüm, başladım koşmaya çölde su bulmuş gibi! Tahta geçitlerle gezmeyi kolaylaştırdıkları sahilde üstüne bir de güneş batmak üzereydi ve bana harika bir manzara hediye edilmişti.
Geçitleri aştıktan sonra sahile inmek istedim ama ayakkabılarımı çıkarma konusunda emin değildim zira kırık deniz kabukları fazlacaydı ve oralardan çıkabilecek böcek türleri hakkında endişeliydim. (Böcekten korkmuyorum ama çıplak ayakla üzerlerine basmayı istemeyiz )
Velhasıl indim ayakkabılarla sahileee… (Öykünün bundan sonrasını deli olduğumu düşünseniz de bütünlüğü bozmamak adına anlatacağım.)
Güzel bir şey gördüğümde onunla konuşmaya başlıyorum. Bebek, köpek, kedi, martı, bitki ne bileyim işte… E onlar da buna karşılık sevgi gösterisinde bulunur bana (Çocuklar ve martılar bazen kaçıyorlar ama :D)
Kabul etmek gerekirse bir suyla daha önce konuşmamıştım. Suya hanimiş de hanimiş yaparken coşkuya geldi ve koca bir dalga ayaklarımı su içinde bıraktı. Nasıl olduğunu anlamadım çünkü bir hayli uzaktaydım. Üstelik yolculuğum daha devam edecekti, bunun bir de eve dönüşü vardı. Bu soğukta ıslak ayakkabı ve çoraplarla kalakalmıştım. Önce bayağı kızdım kendime, sonra, de haydi dedim, madem ıslandık bi işe yarasın.
Çıkardım ayakkabıları yaklaştım suya, dedim ki “Kusura bakma demin azıcık kızdım sana ama sen yine de gel, gelen senden gelsin.”
Bu sefer usulca süzüldü ve ıslattı ayaklarımı. Ben de koşup zıpladım çocuklar gibi benden başka kimsenin olmadığı sahilde…
Bir yanıt yazın