Otobüse ablası ve küçük kardeşi bindiler. Çocuğun yüzüne kirpiği düşmüştü. Ablası aldı ve tuttu kirpiği baş parmağı ile işaret parmağı arasında, dedi ki “Bir dilek tut”, tuttum dedi çocuk, “Alt mı üst mü” diye sordu ablası parmaklarını kastederek. “Alt” dedi çocuk ablasının baş parmağını işaret ederek, ablası parmaklarını araladı, kirpik üst parmaktaydı. “Dileğin kabul olmayacak!” diye haykırdı. Bunun üzerine çocuk elini kirpiklerine götürdü, bir tel kopardı ve ablasına uzattı “Haydi bir daha!”
Bu olaydan birkaç gün sonra iki arkadaş kol kola 1 Şubat’ta, bir tatil sabahı, saat 09.00’da kalkıp ”Ayın biri” kilisesine gitti. 2 saat soğukta aç karınla sıra bekledi, dileklerini diledi, kiliseden aldıkları dilek anahtarlarını ceplerine koyup kahvaltıya gittiler.
İnsan ister. İstediği şeyler olunca mutlu olacağını düşünür. İstediği şey olduğunda başka bir şey daha ister. O da olsa daha iyi olacaktır. Olur ve isteyecek başka bir şey tekrar bulur. İstemenin sonu yoktur. Hala yeteri kadar mutlu değilizdir. Peki daha acı bir şey söyleyeyim, ya o istediğimiz şey hiçbir zaman olmayacaksa?
Dileğimizi hayatımızın merkezine koyduğumuzda ona ulaşabiliyor muyuz sizce? Orada, hayatımızın merkezinde olması gereken şey biz değil miyiz? Halbuki yeri geliyor sırf dileğimiz gerçekleşsin diye kendimizden bile geçiyoruz, kirpiğimizi koparıyoruz!
Mesela bir gün geleceğine inandığımız, o geldiğinde çok mutlu olacağımızı düşündüğümüz, onun için hazırlıklar yaptığımız, birçok şeyi ona sakladığımız “hayatımızın aşkı” ya hiç gelmezse? Olamaz mı? Yok mu milyon tane örneği? Ya biz belki de hiç gelmeyecek biri için anlarımızı kaçırıyorsak? Mutluluğu ömür boyu başka yerde arıyorsak?
“Çok param olunca…”, “Bir evim olursa…”, “Eğer evlenirsem…” diye başlayan cümleleri hepimiz kuruyoruz ve evet istiyoruz. Evimiz olursa araba isteyeceğiz. Evlenirsek çocuk isteyeceğiz. Çok paramız olursa daha çok isteyeceğiz. Tüm bunları isterken ve olsun diye beklerken şu an, şu halimizle yapabileceklerimizi kaçırıyoruz.
Evlenmek isteyenlerin kaçı bekarken mutlaka yapması gereken şeyleri yaptı? Tek başına seyahat? Bekarlık soyadıyla kariyer?
Çok para isteyen cebinde kalan son parasını ihtiyacı olan ile paylaşmanın hazzına kaç kere ulaştı?
Ev isteyen oturduğu evde kaç kere dostlarını ağırladı, ihtiyacı olana kapısını açtı? Kendi evi olursa oraya asacağı tablolara kaç defa gerçekten baktı?
İnsan bir şeye inanmak ister, bu güç onu ayakta tutar. Dilekler dilemek, hayaller kurmak her zaman insanı gerçek dünyanın tuzaklarından korur fakat onları hayatın merkezine koymak sürüp gitmekte olan gerçekleri kaçırmaya sebebiyet verebilir. Üstelik bu hengamede insan gerçekten ne istediğinin farkında olmayabilir.
Vücudumu çok daha yakından tanıma fırsatı yakaladığım stretching dersinden çıkıp henüz her yerimi saran ağrıya yakalanmadan önce koşturarak yürüdüğüm sokaklarda yanından geçtiğim insanların dileklerini düşündüm. Sevgilisini elinde çiçekle bekleyen çocuğun dileğini, metronun önüne atlama suretiyle intihar eden 20 yaşındaki genç kızın son dileğini, karşıdan gelirken yüzüme tanıdığı birine benzetmiş gibi bakan adamın dileğini düşündüm.
Kendi dileğimi düşündüm.
Vücudumu tanımaya çalışırken kendimi ne kadar tanıyorum? Ne istiyorum -gerçekten-?
Dileklerimin, hayallerimin, isteklerimin ne kadar hızla şekil değiştiğini fark ettim. Birçoğuna ulaşamamış ama daha iyilerini yaşamış, birçoğu için iyi ki olmamış dedim. Bazı dileklerime tutunurken kaybettiğim zamanı ve fırsatları düşündüm. Ulaşmaya çalışırken beni gereğinden fazla zorlayan, inciten ve ben peşinden koştukça uzaklaşan hayallerimi düşündüm.
Belki de şu meşhur sözdeki gibi hayaller asla yorulmayacaktır. Yaşanacak güzel şeyler zaman şeridinde bir yerde bizi bekliyordur. Tek ihtiyacımız ne olacaksa olsun bizim için her zaman en iyisi olacağına inanmak ve gelen her şeyi tek tek kucaklayarak yürümektir.
Bir yanıt yazın