Geçenlerde enteresan bir haber okudum. Gölde bir kanguru görüyorlar, bi koşu gidip kurtarıyorlar. Kanguru karaya çıkar çıkmaz geri atlıyor göle ve yüzmeye devam ediyor. Haberi yazan “Belki de sadece yüzmek istemişti” demiş. Haberin başlığı “İnatçı Kanguru”
Ah biz insanlar… Biri istediğimiz bir şeyi yapmayınca “inatçı”, ona sormadan işine karıştığımızda -iyilik yaptığımızda güya- teşekkür etmiyorsa “nankör”, doğru bildiği bir şeyi savunuyorsa “ukala”, özgüveni yüksekse “egolu”, kimseye minnet etmiyorsa “uyumsuz”… Yapıştırıveriyoruz hemen.
Neyse dönelim kangurumuza. Kendimi arada o kanguru gibi hissediyorum.
Gölde yüzüyorum, yüzmeyi ben seçtim, su soğuk-sıcak ne fark eder, göl derin-sığ ne fark eder, yüzmeyi iyi biliyormuşum- bilmiyormuşum ne fark eder? Yüzebileceğim bir gölüm var mı? Peki ben o gölde yüzmeyi istiyor muyum? E sen niye gelip beni çıkarmaya çalışıyorsun? Ve suya geri atlayınca arkamdan “Bi teşekkür bile etmedi” diyorsun.
Yorulabilirim, gölden çıktığımda hasta olabilirim, hatta o gölde boğulabilirim bile. Biliyorum biliyorum sen demiştin… Ama en azından ben artık o gölde yüzmenin ne demek olduğunu biliyorum. Bana ne hissettirdiğini…
Göl üzerinden gittik ama Şebnem Ferah “Okyanus” şarkısında “Sonunda boğulmak olsa da benim o sularda yüzmem gerek” diyor.
Eğer tam da şu anda yapmak istediğin bir konuda cesaretin kırdırılıyorsa şunu söylememe izin ver; İnsanlar haklı çıkabilir, özellikle seni koşulsuz seven insanlar. Ama… Haksız da çıkabilirler. Kalbin hangi yolun türküsünü tutturuyorsa o yola koyul. Seni gerçekten sevenler yola çıkmanı istemeseler de yol boyunca yanında duranlardır, hani düşerse “hoppadaa kalk kalk bir şey yok bir şey yokk” yapayım diye.
Uzakta bir yerde gözlerini kısıp haklı çıkmayı bekleyenler de olacak, onlara da …. arkanı dönersin 🙂