2017/ İstanbul- Karşındaki Manzarada Senden Ne Var?

Ben bu fotoğrafa ne zaman baksam ağlayasım gelir. Her şeye ağlayan yaşlı kadınlardan biri olacağımı şimdiden görebiliyorum, ama aslında bu fotoğrafa baktığımda gözlerimin dolma sebebi yılların geçtiği düşüncesi değil, fotoğraftaki duruşum.

Neden bu kadar ezik durduğumu biliyorum, neden gülmediğimi biliyorum. Fotoğrafın çekildiği günden bir an’ı dün gibi hatırlıyorum: Apartmanda anneme neden bana kuzenimin tişörtünü giydirdiklerini sordum.

Bazı anlar donup kalıyor. Hayat o andan itibaren farklı bir yöne akmaya başlıyor. Ne yöne gideceğin; fark ettiğin, kendine kattığın o birkaç saniye içinde belirleniyor.

Bir kadın çöpten yiyecek topladığında, bir çocuk oyuncağı olmadığından taşlarla, yapraklarla oynadığında, başka bir çocuğa bugün öğle yemeğinde ne yedin diye sorulduğunda ağlamaya başladığında, tombiş yanaklı bir bebek ailesinden gizli çektiği lösemili çocuklar için destek istediği videoyu izlediğinde…. Daha nice anlar sayabilirim size.
Siz sadece kendinizden bir şeyler bulduğunuz anlara takılıp kalırsınız. İçinize dönün, bi bakın. Karşınızdaki manzarada sizden ne var?

Takılıp kalıyorum ve yaşamak bazen çok ağır geliyor.