2017/ Napoli
Benim o. Ben yaptım. Evet asddfg. Toplaşın anlatıyorum.
Normalde huyum değildir, bi yere gitmeden o yerle alakalı herhangi bir blog vs okumam. Önyargı oluşmasın, kendim keşfedeyim isterim.
Roma’dan Napoli’ye geçerken hem zamanım hem de internetim vardı, dedim bi bakayım neymiş bu Napoli dedikleri.
Aman efendim şöyle tehlikeli, aman efendim böyle dikkat edin, hiç kalmayın bile bir pizza yiyin gelin filan. Haydaa dedim ama gelmişiz bi kere, mimlememek gerek öyle hemen.
Neyse, şehre girdim pihuvv nasıl kalabalık bir şehir, çeşit çeşit insan! Adamın biri ilk dakikadan bilgisayarıma göz dikti hatta, atlatana kadar bin takla attık.
Ertesi gün yedik pizzamızı, dolanıyoruz. Çok kalabalık bir meydandayız. Elimle habire cebimdeki telefonumu yokluyorum. Dedim ki kendi kendime “Hani habire böyle cebini yokluyorsun ya, elini bi atacaksın telefon olmayacak, ne yaparsın? Hayır hakikaten ne yaparsın?”
O sıra yanımda duran adamdan tuhaf bir enerji aldım ve yüzüne diktim gözlerimi. Bugün bile aklımdadır yüzü.
Şayet o kadar dikkatli bakmasaydım sol cebimdeki telefonu ansızın çekip sağ tarafımdan kalabalığa sızmaya çalışan hırsızın o olduğunu katiyen anlamaz, tam kaybolmak üzereyken kolundan yakalayıp sarsarak “Ver bakiiiim sen o telefonu bana!” diyemezdim. (Tabii ki bunu Türkçe söyledim :D)
O kalabalık etrafımızı sarmış hem hırsıza kafa tutan bu cengaver hatunu (😎) hem de seyircilerin ve kendisini sarsıp duran, azarlayan çirkefin (😏) korkusundan eli titreye titreye iç cebinden çıkarıp telefonu bana uzatan hırsızı izliyordu.
“Ben sana yedirir miyim bu telefonu beee!” diye arkasından bağırırken bizim Napoliler “Bravooo baravooo 👍👍” diye bağırıyordu. Gerisi alkışlar, konfetiler, ödüller filan işte…
Evrene “Ne yapardım?” sorusunu gönderdim, o da bana cevabımı verdi.
-💪
Bir yanıt yazın